Miasto Smoka, hodowla Owczarków Niemieckich, Owczarki Niemieckie

 

Owczarek Niemiecki - wygląd.

 

  Owczarek niemiecki powinien być spokojny i zrównoważony, pewny siebie, absolutnie naturalny i niegroźny dla otoczenia (poza sytuacja, gdy został sprowokowany), czujny oraz posłuszny. Powinien cechować sie odwagą, silnym charakterem i popędem do walki. Owczarka podzielono na odmiany środkowoniemieckie i południowoniemieckie. Różniły sie wielkością, masywnością, długością tułowia, gatunkiem włosa oraz sposobem noszenia uszu.

  GŁOWA: trójkątna, proporcjonalna do wielkości tułowia (długość wynosi ok. 40% wysokości w kłębie) nie powinna być ani za ciężka, ani za delikatna lub zbyt wydłużona. Sucha i między uszami umiarkowanie szeroka. Czoło oglądane z boku i z przodu tylko lekko wysklepione, bez lub ze słabo zaznaczoną bruzdą czołową. Stosunek długości czaszki do długości grzbietu nosa wynosi 1:1.

  UZĘBIENIE: wymagane jest zdrowe, mocne i pełne (42 zęby wg formuły dentystycznej). Owczarek ma zgryz nożycowy, tzn. że siekacze żuchwy zachodzą na ścianki tylne siekaczy szczęki. Zgryz cęgowy, tyłozgryz i przodozgryz, jak i zbyt duże luki między zębami stanowią wadę. Prosty łuk zębodołowy siekaczy stanowi również wadę. Szczęka i żuchwa muszą być dobrze rozwinięte, aby zapewnić głębokie osadzenie zębów.

  OCZY: średniej wielkości, kształtu migdała, nieco skośnie osadzone, nie wyłupiaste, o barwie możliwie ciemnej. Oczy rażąco jasne, zmieniające naturalny wyraz psa, nie są pożądane.

  USZY: uszy stojące, średniej wielkości. Ustawienie ich jest proste i symetryczne (nie nachylone ukosem w bok). Uszy zwężają sie ku górze, a małżowiny są kierowane do przodu. Uszy załamane lub obwisłe są wada. Wiele psów, w czasie ruchu lub spoczynku w postawie leżącej, kładzie uszy do tylu, co nie jest wada.

  SZYJA: silna, o dobrze rozwiniętych mięśniach, bez luźnego podgardla. Noszona pod kątem ok. 45 stopni do linii grzbietu.

  TUŁÓW: górna linia tułowia ciągnie sie bez widocznego załamania od dobrze osadzonej szyi poprzez silnie rozwinięty kłąb i lekko opadający grzbiet do nieco spadzistego zadu. Grzbiet mocny, dobrze umięśniony. Silnie rozwinięte i umięśnione lędźwie. Zad długi, lekko spadzisty (kąt nachylenia w stosunku do linii poziomej - 23 stopnie) przechodzi w ogon bez załamania górnej linii tułowia.

  KLATKA PIERSIOWA: dość szeroka, z długim, dobrze wykształconym przedpiersiem. Głębokość klatki piersiowej stanowi ok. 45-48% wysokości w kłębie. Zebra średnio łukowate. Klatka piersiowa zbyt wybrzuszona lub plaska stanowi wadę.

  OGON: sięga co najmniej do stawu skokowego, lecz nie powinien być dłuższy niż do połowy śródstopia. Włos na jego stronie spodniej wygięty ku górze; gdy pies jest podniecony - unosi ogon nieco wyżej lecz nigdy powyżej linii poziomej. Wszelka korekcja chirurgiczna ogona jest niedopuszczalna.

  KOŃCZYNY PRZEDNIE: kończyny przednie (oglądane ze wszystkich stron) dobrze osadzone, a oglądane od przodu idealnie równolegle do siebie. Łopatka i ramie są tej samej długości, płasko przylegające do tułowia dzięki dobremu umięśnieniu. Kąt ustawienia łopatki do ramienia wynosi idealnie 90 stopni, mogąc praktycznie dochodzić do 110 stopni. Ani w pozycji stojącej, ani w ruchu, łokcie nie są ani odstające, ani wciśnięte. Przedramiona (oglądane ze wszystkich stron) proste i równolegle do siebie, suche i dobrze umięśnione. Długość śródręcza wynosi ok. jednej trzeciej długości przedramienia, do którego jest ustawione pod kątem wynoszącym ok. 20 do 22 stopni. Zarówno zbyt strome, jak i zbyt naddające przedramię zmniejsza przydatność psa, zwłaszcza pod względem jego wytrzymałości. Łapy sa owalne (tworzą je zwarte i wysklepione palce o twardych, ale nie szorstkich opuszkach). Pazury mocne, ciemne.

  KOŃCZYNY TYLNE: kończyny tylne nieco odstawione ku tyłowi, a oglądane od tyłu równoległe do siebie. Udo i podudzie niemal tej samej długości, a kąt między nimi wynosi ok. 120 stopni. Uda szerokie i silnie umięśnione. Podudzia zwarte i silne. Śródstopie poniżej podudzia jest ustawione pod kątem prostym do podłoża. Łapy o zwartych i lekko wysklepionych palcach. Opuszki twarde i ciemne. Pazury twarde, wygięte i również ciemne.

  CHODY: owczarek niemiecki jest kłusakiem. Długość i ukątowanie kończyn muszą być tak wyważone, aby tylne mogły być bez zakłócenia linii grzbietu przesuwane do przodu, a przednie pokonywały przy tym tą samą odległość. Każde odchylenie w kierunku nadmiernego ukątowania tylnych kończyn zmniejsza ich siłe i wytrwałość co obniża przydatność psa do pracy. Przy właściwych proporcjach budowy ogólnej do ukątowania powstaje aparat ruchu, zdolny do przestronnego kłusa. Przy podanej do przodu głowie i lekko podniesionym ogonie, powstaje przy równomiernym kłusie, sięgająca od czubków uszu, przez kark i grzbiet, aż do końca ogona, miękka, harmonijna, prawie prosta linia.

  SKORA: sprężysta, nie tworzy fałd.

  SZATA (owłosienie): właściwie owłosiony owczarek niemiecki ma sierść podwójna z podszerstkiem. Włos okrywowy możliwie gesty, prosty, twardy, mocno przylegający. Głowę (łącznie z wewnętrzną stroną uszu), przednią stronę nóg, łapy i palce okrywa sierść krótka, szyję dłuższa i gęściejsza. Na tylnej stronie nóg przednich i tylnych sierść jest dłuższa, sięgająca na przednich do nadgarstka, a na tylnych do pięty. Na pośladkach dłuższe włosy tworzą umiarkowane "portki".

  SZATA (umaszczenie): czarne, z rudymi, brązowymi, żółtymi (płowymi do jasnoszarych znakowaniami (podpalaniem). Wilczaste jednobarwne (przy czym kolor szary jest podpalany). Czarny czaprak i maska. Małe, białe plamki na piersi lub bardzo jasne wewnętrzne strony nóg są dopuszczalne, lecz niepożądane. Chrząstka nosowa powinna być przy wszystkich maściach czarna. Psy bez maski, o rażąco jasnych oczach, jasnych, białawych znakowaniach na piersi lub wewnętrznych stronach kończyn, jasnych pazurach oraz czerwono - rudej sierści na końcu ogona należy określać jako słabo wypigmentowane. Podszerstek jest koloru jasnoszarego. Podszerstek biały nie jest dopuszczalny.

  WADY POWAZNE:
  • Każde odchylenie od powyższego wzorca, obniżające zdolność psa do pracy.
  • Wady uszu: osadzone poziomo lub zbyt nisko, obwiśle, noszone skośnie, stojące lecz zbyt miękkie.
  • Poważne wady pigmentacji.
  • Obniżona ogólna wytrzymałość.
  • Wady uzębienia: wszelkie odchylenia od zgryzu nożycowego i wzoru zębowego, łącznie z wami dyskwalifikującymi.

  WADY DYSKWALIFIKUJACE:
  • Psy o słabym charakterze, agresywne i niezrównoważone.
  • Psy, u których stwierdzono poważną dysplazję stawów biodrowych.
  • Wzrost o 1 cm niższy lub wyższy od przewidzianego wzorcem,
  • Albinizm, umaszczenie białe (także wtedy, gdy oczy i pazury są ciemne),
  • Sierść podwójna długa (włos okrywowy długi, miękki, słabo przylegający, z podszerstkiem, tworzący frędzle na uszach i
kończynach, kosmate portki i ogon z piórem na spodniej stronie)
  • Sierść długa (włos długi, miękki, bez podszerstka, tworzący przedziałek na grzbiecie, frędzle na uszach, kończynach i ogonie).

Uwaga!: Samce powinny mieć normalnie rozwinięte jądra umieszczone w worku mosznowym.

 

« wstecz